Als je wist dat je morgen zou sterven, wat zou je dan vandaag doen?

Soms vergeten we hoe vluchtig het leven is. Er zijn geen garanties. We kunnen hier op aarde zijn totdat we 100 jaar oud zijn, of misschien verlaten we het aardse in onze twintiger of dertiger jaren. We weten het gewoon niet. Maar de meesten van ons neigen ertoe zich zelf te laten geloven dat we alle tijd van de wereld hebben. We stellen alles uit wat we belangrijk vinden, treuzelen en stellen dingen uit die echt belangrijk voor ons zijn.

Als je wist dat je morgen zou sterven, zou je dan spijt krijgen? Zou je een gevoel van verlies voelen voor alle dingen die je niet hebt gedaan? Ik heb het niet over belangrijke prestaties zoals het beklimmen van een berg. Ik bedoel de kleinere, kostbaardere momenten in het leven. Zou je er spijt van hebben dat je niet meer tijd hebt doorgebracht met je kinderen of je partner? Zou je teleurgesteld zijn dat je je nooit hebt aangemeld voor de danslessen die je altijd al wilde volgen, of dat je het boek niet schreef dat zich schuil houdt in je hart?

Denk even terug aan je jeugd. Weet je nog hoe langzaam de tijd leek te gaan? Weet je nog hoe mensen van in de twintig oud leken, en dat mensen van in de dertig en veertig heel oud leken? Mijn grootmoeder vertelde me jaren geleden dat hoe ouder je wordt, de tijd sneller gaat. Ik geloofde haar niet. Ik was een tiener toen ze me dat vertelde, en tot mijn verbazing zijn er sindsdien meer dan 20 jaar verstreken. Hoe is dat mogelijk? Waar is de tijd gebleven? Het lijkt alsof ik gisteren eindexamen deed van de middelbare school en mijn hele leven voor de boeg had. De tijd lijkt echt sneller te gaan als je ouder wordt. Ik moet onthouden dat ik dit aan mijn eigen kleinkinderen moet vertellen. *grijns*

Dus, hoe kunnen we ons leven zo leven dat we geen spijt krijgen? Het lijkt erop dat het leven voor de meesten van ons verschrikkelijk druk is geworden. Hoe vinden we de tijd en energie om te doen wat er echt toe doet? De meesten van ons moeten nog werken, we hebben verantwoordelijkheden en er zijn heel veel dingen die onze aandacht opeisen. Is het volproppen van onze agenda met nog meer “dingen” die we moeten doen echt het antwoord? Nee, ik denk het niet.

Ik denk dat het antwoord niet zozeer ligt in het toevoegen van nog meer activiteiten aan ons drukke leven, maar eerder in het dieper genieten van het leven die we nu hebben. Natuurlijk moeten we onze dromen volgen en leuke activiteiten ondernemen. Als je je echt wilt aanmelden voor die danslessen, ga ervoor. Als je een roman hebt die smeekt om geschreven te worden, schrijf het dan! Maar het toevoegen van die activiteiten alleen zal ons leven niet veranderen.

Wat je leven echt transformeert is het besef hoe aanwezig je echt bent in je dagelijkse bezigheden. Als je iets doet, dompel je helemaal onder in die bezigheid. Geef het je volledige aandacht en inzet en passie. Als je je klaar bent voor vandaag, laat het dan los en zet het uit =je hoofd om plaats te maken voor de volgende activiteit. Als je tijd doorbrengt met je familie, geniet ervan. Lach, heb plezier, speel. Maak betekenisvol contact met je partner. Laat je familieleden weten hoeveel je van hen houdt en waardeer hen.

Tenslotte, en vooral, sta jezelf toe het leven echt te ervaren. Neem regelmatig de hele dag door tijd om te ademen, te voelen, te ZIJN. Teveel van ons brengen hun dagen door in een gehaaste waas. We nemen geen tijd om wakker te worden en te genieten. We slapen door de beste delen van ons leven. Open eenvoudig je spirituele ogen en kijken rond. Dat zal verfrissend en stimuleren werken.

Koester elk moment dat je op deze aarde hebt. Leef met passie, vreugde en ontzag. Stop zoveel mogelijk geluk, plezier en liefde in je leven. En mocht er spijt toch op je deur komt kloppen, is er eenvoudig geen ruimte om hem binnen te laten.