Waarom neem je ‘iets’ over van anderen en wat kun je er aan doen?

Tijdens mijn reiki cursussen krijg ik veel vragen over overnemen van dingen van anderen en het afsluiten hiervoor. Daarom lijkt het me goed om hier op dit blog wat nader op in te gaan.

Allereerst het ‘overnemen’ van dingen van anderen. Eigenlijk neem je in strikte zin niet iets over van anderen, want dan zou dat ‘iets’ bij die ander minder worden, en dat gebeurt zelden; die ander voelt zich daardoor niet beter, jij voelt je eigenlijk alleen maar ‘slechter’ (vermoeider).

Het aanvoelen van anderen is op zich niet verkeerd. Het behoort tot de menselijke vermogens en het helpt de communicatie met anderen. Ook als je bijvoorbeeld als therapeut iemand behandeld kan het heel behulpzaam zijn als je die ander goed aanvoelt tijdens de behandeling. Het probleem ontstaat eigenlijk op het moment dat dat ‘aanvoelen’ te lang blijft hangen. Dan blijft het gevoel bij je als de client al lang weg is. Wat er dan eigelijk gebeurt is dat dat gevoel bij jou ergens aan vast blijft haken. Maar dat kan alleen maar als er ‘iets’ is waaraan dat gevoel kan blijven haken. En dat ‘iets’ is dan meestal een wond of een litteken uit het verleden. De echte oplossing is dan ook te proberen om wonden en littekens uit het verleden te genezen, zodat je transparant wordt. En als je transparant bent, dan kun je anderen goed aanvoelen, maar er wordt niets meer bij jou getriggerd. Zolang je dus het gevoel hebt dat je dingen van anderen overneemt, betekent dat dus eigenlijk dat er nog werk aan de winkel is voor jou, namelijk het zoeken wat er precies bij jou getriggerd wordt en dat dan vervolgens te proberen te genezen. Omdat dat een langdurig proces kan zijn, kan het goed zijn dat je jezelf in die tussentijd goed leert afsluiten. Maar omdat afsluiten twee kanten uitwerk (er komt minder subtiele energie bij jou binnen, maar jouw subtiele energie gaat ook minder naar buiten), wordt de communicatie met anderen ook beinvloed. Afsluiten kan daarom eigenlijk nooit als de beste oplossing beschouwd worden.

Hoe zit dat dan bij kleine kinderen, zul je zeggen, want die hebben nog geen littekens of wonden uit het verleden, en daar blijft toch soms iets bij hangen door de subtiele energie van anderen. En ‘karma’ begint pas te werken op latere leeftijd (volgens sommigen vanaf de puberteit). Dus dingen uit vorige levens kunnen bij kleine kinderen ook geen probleem opleveren. Het antwoord op deze vraag is eigenlijk vrij simpel. Kleine kinderen weerspiegelen feilloos hun ouders, en vooral hun moeder. Een klein kind is dus eigenlijk een spiegel voor de ouders. De vraag voor de ouders zou dan ook kunnen zijn: “wat zegt dat over MIJ en wat kan IK hieraan doen”. Zolang het eigenlijke probleem niet is opgelost is ‘afsluiten’ de oplossing. Maar beter is het om het onderliggende probleem op te lossen.